Του Σταύρου Μαρμαρινού

Σκέψεις για τα Ελληνικά Γράμματα
Ημέρες εορταστικές για τα Ελληνικά Γράμματα είναι οι επόμενες, αφού παντού θα γιορταστεί η μνήμη των Τριών Ιεραρχών που θεωρούνται ως προστάτες τους. Να η ευκαιρία, λοιπόν, που δίνει ο εορτασμός αυτός για διάφορες σκέψεις, σχετικές με τα Ελληνικά Γράμματα, την ελληνική γλώσσα, τα σχολεία μας, τους μαθητές, την Παιδεία γενικότερα.
Και θυμήθηκα κάτι που είχα δει πριν λίγο καιρό σε έκθεση που είχε οργανώσει και παρουσιάσει η μεγάλη και ιστορική κοινότητα του Αγίου Δημητρίου Αστόριας στο Πολιτιστικό Κέντρο της, «Πέτρος Γ. Πατρίδης».

Αξίζει να το σημειώσω, γιατί πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν θα το ξέρουν. Είδα λοιπόν εκεί, μεταξύ άλλων, μια φωτοτυπία του Καταστατικού της Κοινότητας αυτής, το οποίο είχε εγκριθεί σε γενική της συνέλευση στις 20 Νοεμβρίου 1927. Στο πρώτο κιόλας άρθρο αναφέρεται καθαρά και ξάστερα, ότι κατά τη Θεία Λειτουργία η γλώσσα που θα χρησιμοποιείται θα είναι αποκλειστικά η Ελληνική, στην οποία εγράφησαν τα Ευαγγέλια και τα άλλα Βιβλία της Καινής Διαθήκης.

Ναι, έτσι οραματίστηκαν οι πρωτοπόροι μας το μέλλον της ελληνικής παρουσίας στο μεγάλο χωνευτήρι της Αμερικής: Να χρησιμοποιείται αποκλειστικά η ελληνική γλώσσα κατά τη Θεία Λειτουργία. Η σκέψη αυτή, μας βάζει σίγουρα σε μελαγχολία, όταν σκεπτόμαστε τις ανθελληνικές προσπάθειες που καταβάλλουν ορισμένοι, για να σβήσουν την ελληνική γλώσσα από τις εκκλησίες μας. Είναι σαν να θέλουν να σβήσουν την ίδια την Ελλάδα μας.

Οταν οι μεγάλοι ξένοι μελετητές της Αγίας Γραφής, αγωνιούν να μπορούν να διαβάσουν το Λόγο του Θεού στην αυθεντική γλώσσα που γράφτηκε, ώστε να μη παρασυρθούν σε λάθη ερμηνείας και να την καταλάβουν σωστά, δυστυχώς, εμείς που έχουμε το μοναδικό προνόμιο να την έχουμε δική μας γλώσσα, προσπαθούμε να την εξαφανίσουμε.

Δείγμα υποστήριξης της ελληνικής παιδείας είναι και εκείνο που έκανε το 1980 ο αείμνηστος Γεώργιος Βρετάκης, ο οποίος κάποιο πρωινό πήγε στο γραφείο του διευθυντή του Γυμνασίου του Αγίου Δημητρίου Αστόριας, και ξαφνικά, χωρίς κανείς να το περιμένει, παρέδωσε μια επιταγή 40.000 δολαρίων, παρακαλώντας να κατατεθεί στην τράπεζα και κάθε χρόνο να δίδεται από τους τόκους, ένα βραβείο στον πρώτο αριστεύσαντα μαθητή του Σχολείου. Να η φροντίδα των παλαιοτέρων για την Ελληνική Παιδεία.